هنگامی که فلز گرم می شود ، قطعه کار در معرض هوا قرار می گیرد ، و اکسیداسیون و ترشح اغلب رخ می دهد (یعنی میزان کربن روی سطح قسمت فولاد کاهش می یابد) ، که تأثیر بسیار منفی بر خصوصیات سطح قطعات بعد از عملیات حرارتی دارد. بنابراین ، فلزات معمولاً باید در یک جو کنترل شده یا جو محافظ ، نمک مذاب و خلاء گرم شوند. گرمایش محافظ نیز می تواند با روش های پوشش یا بسته بندی انجام شود.
دمای گرمایش یکی از پارامترهای مهم فرآیند عملیات حرارتی است. انتخاب و کنترل دمای گرمایش مهمترین مسائل برای اطمینان از کیفیت عملیات حرارتی است. دمای گرمایش با فرآوری مواد فلزی و هدف از عملیات حرارتی متفاوت است ، اما به طور کلی گرم می شود تا بالاتر از دمای تحول فاز برای به دست آوردن یک ساختار درجه حرارت بالا باشد. علاوه بر این ، تحول به زمان مشخصی نیاز دارد ، بنابراین وقتی سطح قطعه کار فلزی به دمای گرمایش مورد نیاز می رسد ، باید برای مدت معینی در این دما حفظ شود تا دمای داخلی و خارجی سازگار باشد و تحول ریزساختار کامل شود. این دوره از زمان زمان نگه داشتن نامیده می شود.
