فولاد کم آلیاژ و فولاد پر آلیاژ دو ماده رایج در سازه های فولادی هستند. تفاوت بین آنها در ترکیب، عملکرد و دامنه استفاده آنها منعکس می شود.
1. مواد
1. مواد مختلف
محتوای کربن فولاد کم آلیاژ معمولاً بین 0.25% و 0.8% است و نسبت عناصر آلیاژی کم است. محتوای این عناصر به طور کلی کمتر از 3٪ است. در حالی که محتوای کربن فولاد پر آلیاژ به طور کلی 0.5%-2 است.{10}}% و عناصر آلیاژی هستند نسبت بزرگتر و محتوای آن بالاتر از 3%.
2. سختی متفاوت
فولاد کم آلیاژ سختی کمتری دارد و به طور کلی می تواند در حالت آهنگری به سختی 60HRC برسد. فولاد پر آلیاژ سختی بالاتری دارد و در حالت آهنگری می تواند به سختی بیش از 70HRC برسد.
2. عملکرد
1. نرخ های مختلف کشیدگی
فولاد کم آلیاژ نرخ کشیدگی بالاتری دارد که معمولاً به 25٪ تا 45٪ می رسد، در حالی که فولاد پر آلیاژ دارای نرخ کشیدگی بسیار پایین است، معمولاً فقط 15٪ تا 25٪.
2. خواص عملیات حرارتی مختلف
فولاد کم آلیاژ یک ماده فلزی با فرآیند عملیات حرارتی نسبتاً پیچیده است. معمولاً تحت سه عملیات حرارتی قرار میگیرد که عبارتند از تمپر کردن، کوئنچ و تمپرینگ. فولاد پر آلیاژ یک ماده فلزی است که عملیات حرارتی آن آسان تر است. فقط به دو مرحله درمان نیاز دارد، یعنی خاموش کردن و معتدل کردن.
3. دامنه استفاده
1. فولاد کم آلیاژ
فولاد کم آلیاژ بیشتر در ساخت ماشین آلات، ماشین آلات مهندسی، لوازم خانگی و سایر زمینه ها استفاده می شود. می توان از آن برای ساخت قطعاتی مانند تیغه، لولا، یاتاقان و ... استفاده کرد و همچنین می توان از آن برای ساخت لوازم جانبی مانند رینگ، هسته پین و فنر استفاده کرد.
2. فولاد با آلیاژ بالا
فولاد پر آلیاژ شامل فولاد ضد زنگ و فولاد آلیاژی است. آنها اغلب در شرایطی استفاده می شوند که مقاومت بالایی در برابر اکسیداسیون و خوردگی لازم است. آنها در اشکال مختلفی وجود دارند و می توانند به طور موثر نیازهای کاربران را برآورده کنند. برای مثال می توان از فولاد ضد زنگ در گلخانه ها برای جلوگیری از نفوذ هوا استفاده کرد. رطوبت انباشته خورده می شود. فولاد آلیاژی را می توان برای ساخت مواد مقاوم در برابر حرارت و مقاوم در برابر خوردگی مانند مخازن تحت فشار استفاده کرد.
